Een jonge actrice wordt moeder. Ze voelt zich zo goed, dat slapen niet meer nodig is. Bovendien blijkt ze opeens meertalig én in staat tot het bespelen van diverse muziekinstrumenten. Ze kan heel de wereld aan. Twee weken later wordt ze opgenomen op de afdeling psychiatrie, met lekkende borsten, zonder baby. Kraambedpsychose is de diagnose. Hoe voelt het als er plots een deurtje opent in je hoofd, waarachter alles mogelijk lijkt. En hoe keer je terug naar je vertrouwde zelf? Onder de vleugels van Wouter Deprez, met muziek van sidekick Benjamin Desmet (SX) ,vertaalt Julie Delrue haar persoonlijke verhaal naar het podium, spelend op de grens tussen comedy en theater. Julie Delrue vond als speler en maker al onderdak bij uiteenlopende gezelschappen als Studio Orka, Villanella, Bronks, Theater FroeFroe en Arsenaal. Ook was ze recent te zien in Chantal en Nonkels. Mamamanie is haar eerste solovoorstelling.

concept en spel: Julie Delrue - tekst: Julie Delrue en Wouter Deprez - muziek: Benjamin Desmet - regie: Wouter Deprez - lichtontwerp: Geert Vanoorlé - outside eye: Ilse de Koe - coproductie: cultuurcentrum Brugge - foto: Lauranne Cleenwerck

Jens Dendoncker is veel dingen: stand-upcomedian, presentator, begenadigd minnaar én grote fan van kunst. Die laatstgenoemde passie wil hij graag met het grote publiek delen. In deze theaterspecial neemt Jens je enthousiast op sleeptouw door een van de wildste hoofdstukken uit de kunstgeschiedenis: de romantiek. Net die periode zit met een knoert van een imagoprobleem. Met de hulp van agressieve marketing en een handvol films met Julia Roberts in de hoofdrol zijn we romantiek gaan associëren met geurkaarsjes rond het bad, bloemblaadjes op het bed en een bus massageolie van 11,49 euro (voor 23:59 besteld, morgen in huis). Daarmee lijken we een hele cultuurhistorische periode, die veel van de grootste schrijvers, schilders en denkers van de 18de en 19de eeuw heeft voortgebracht, volledig te vergeten. Tijd om de échte romantiek in ere te herstellen en haar relevantie voor onze tijd af te toetsen. Waren sommige romantische landschapsschilders de eerste klimaatactivisten? Kan Goethe ons nog iets leren over moderne relaties? Was de Franse schilder Géricault de uitvinder van fake news? Ontdek het samen met Jens Dendoncker in een geflipt lesje esthetica, waarin hij niet verlegen zit om een persoonlijke kanttekening her en der. Deze voorstelling is geen comedy en superinteressant voor iedereen vanaf 16 jaar.

spel, tekst en concept: Jens Dendoncker i.s.m. Cultuursmakers en Davidsfonds

Februari 1933: een week voor de brand van de Reichstag komen vierentwintig vooraanstaande Duitse industriëlen in het geheim samen om hun financiële steun toe te zeggen aan de nazi’s. Vandaag, ruim 90 jaar later, klinken hun namen nog altijd vertrouwd in onze huiskamers: Bayer, Krupp, Thyssen, Opel, Daimler, BMW, Agfa, Telefunken, … In L’Ordre du Jour ontrafelt de Franse schrijver Eric Vuillard de schijnbaar onschuldige ontmoetingen, gesprekjes, telefoontjes en etentjes die de aanloop vormden tot de Anschluss in 1938 en de daaropvolgende Tweede Wereldoorlog. In een ragfijne en bijna lichtvoetige taal ontmaskert hij de kruiperijen en strategieën die nodig bleken om de wereld op het verkeerde been te zetten. Hij ontmantelt op ironische wijze de mythe van de glorieuze annexatie en schrijft daarmee een spannende en intrigerende roman. Het leverde L’Ordre du Jour de felbegeerde Prix Goncourt op. Stijn Devillé brengt voor zijn theaterbewerking van deze internationale bestseller de droomcasts van Hitler is dood en Mooie Jaren samen, met een glansrol voor Sara Vertongen als Adolf Hitler.

spel: Sara Vertongen, Kris Cuppens, Tom Van Bauwel, Dirk Buyse, Prince K. Appiah, Simone Milsdochter, Matthias Van de brul, Michaël Pas, Chloé Onyinye Behiels, Rashif El Kaoui - tekst: Eric Vuillard - vertaling: Liesbeth van Nes - bewerking: Stijn Devillé - muziek: ntb - regie: Stijn Devillé - dramaturgie: Els Theunis - foto: Boumediene Belbachir - met de steun van de Vlaamse Overheid, van de Tax Shelter maatregel van de Belgische Federale Overheid en Gallop Tax Shelter Gratis inleiding om 19.30u

Een theaterspecial over de gekste figuren in onze geschiedenis i.s.m. Cultuursmakers en Davidsfond ‘Dit voorjaar kreeg ik op het Nerdland Festival de kans om mijn favoriete geschiedenisverhalen te Locatie Schouwburg vertellen voor meer dan duizend mensen. Een waanzinnige ervaring! Ik had niet gedacht zo veel plezier te vinden in het schrijven van een tekst, niet gedacht dat ik me zó enorm zou amuseren met het repeteren en zeker niet verwacht dat ik onmiddellijk zo veel speelplezier op het podium zou voelen. Na afloop wist ik dat ik hier een vervolg aan wilde breien.’ Sofie Lemaire In deze theaterspecial spit Sofie Lemaire de geschiedenis om en eert ze de interessantste onnozelaars die ieder op hun manier schitteren in ongebreideld enthousiasme, toewijding en tomeloze dwaasheid. Van de puddingpap van Willem De Veroveraar over de levensreddende linker van Peter Tchaikovsky tot een Massief Monsterverbond van Misnoegde Romeinse Madammen. Stuk voor stuk presenteert Sofie rolmodellen in het elegant, fier en eervol falen, want niks is zo puur en oprecht als maar half in iets slagen. Aan de hand van haar clubje minder indrukwekkende figuren toont ze hoe troostrijk en verkwikkend een blik op het verleden kan zijn. Sofie Lemaire is radio- en podcastmaker, bekend van De Wereld van Sofie (Radio 1), dat vorig jaar bekroond werd met een Belgian Podcast Award en Snelle Geschiedenis (VRT MAX), waarin ze een bijzondere fascinatie heeft voor vergeten verhalen. Zelf won ze de verdienstelijke Martine Tanghe Publieksprijs voor uitmuntend taalgebruik. Deze theaterspecial is superinteressant voor iedereen vanaf 16 jaar.

i.s.m. Cultuursmakers en Davidsfonds tekst en spel: Sofie Lemaire - foto: Jokko

‘Kinderen zijn vaak verwonderd. Waarom is de zee blauw? Waarom wordt het donker? Waarom is die meneer kaal? Ergens op weg naar de volwassenheid verliezen de meesten van ons die onbevangenheid. Gaandeweg wordt het vuur van de nieuwsgierigheid gedoofd: de dingen zijn nu eenmaal wat ze zijn, er is niets nieuws onder de zon. En dat is jammer. Verwondering geeft het leven kleur, helpt om onze grenzen te verleggen en spoort ons aan om valse zekerheden in vraag te stellen.’ Caroline Pauwels Caroline Pauwels, de in 2022 overleden rector van de VUB, was een publieke figuur met een grote liefde voor de kunsten. In haar boek Ode aan de Verwondering, dat ze naar aanleiding van haar curatorschap van Theater aan Zee in 2021 schreef, houdt ze een bezield pleidooi om opnieuw met een kinderlijke blik naar de wereld te kijken. Een pleidooi ook om zintuigen open te stellen en denkbeelden te laten evolueren in wetenschap en kunst, maar ook in de grote en kleine momenten van elke dag. Actrice An Miller kruipt in Ode aan de Verwondering in de huid van Caroline Pauwels voor een waarachtige ode aan de verbeelding, ondersteund door de prachtige muziek waar Caroline van hield.

van: Dimitri Leue, An Miller en Koen Vanmechelen naar ‘Ode aan de Verwondering’ van Caroline Pauwels - spel: An Miller - regie: Dimitri Leue - muziek: Antoon Offeciers - scenografie: Anna Violette Rousseau - beeldend kunstenaar: Koen Vanmechelen - video: Arn Van Wijmeersch - foto: Sara De Graeve - productie: Leue - met dank aan: Emil Rousseau, Lannoo, VUB, Studio Koen Vanmechelen - met de steun van: de Tax Shelter maatregel van de Belgische Federale Overheid en Flanders Tax Shelter i.s.m. Cultuursmakers en Davidsfonds

We kennen de klassieke spionagefilms vol wilde achtervolgingen en explosies. Maar wat als we een kijkje nemen achter de schermen van het leven van een spion? Black Bag, geregisseerd door Steven Soderbergh, doet precies dat. Michael Fassbender speelt George Woodhouse, een Britse inlichtingenagent die een lek in zijn organisatie moet opsporen. De spanning stijgt, wanneer de verdenking op zijn eigen vrouw Kathryn (Cate Blanchett) valt. Kan hij haar vertrouwen, of is ze echt de verrader? Deze film is geen standaard actiefilm, maar een intelligent en meeslepend kat-en-muisspel vol verrassende wendingen. Met een vleugje Britse humor en een cast van topklasse is Black Bag een stijlvolle, onvoorspelbare thriller, die je tot de laatste minuut in spanning houdt.

Deze film wordt vertoond onder de noemer Cinématinee en maakt deel uit van het cultuuraanbod voor senioren. Voor een zitje betaal je 8 euro, inclusief een drankje.

In januari 1961 verhuist de jonge Bob Dylan van Minnesota naar New York. Met zijn elektrische gitaar en uitzonderlijke talent is hij enorm gedreven om de koers van de Amerikaanse muziek te veranderen. Dylan weigert in een hokje gestopt te worden en maakt tijdens een folkfestival de controversiële keuze voor elektrische muziek, een keuze die zijn weerklank zal vinden in de hele wereld. In A Complete Unknown kruipt Timothée Chalamet in de huid van de troubadour Dylan. Geen sinecure, want hij zingt maar liefst veertig nummers zelf. James Mangold (Walk The Line) laat de muziek en de sfeervolle jaren ‘60 de boventoon voeren. Na het boeiende levensverhaal van Johnny Cash regisseert hij opnieuw een meeslepende muzikale biografische film, die ook door de Academy niet kon worden genegeerd en maar liefst acht Oscarnominaties in de wacht mocht slepen.

Deze film wordt vertoond onder de noemer Cinématinee en maakt deel uit van het cultuuraanbod voor senioren. Voor een zitje betaal je 8 euro, inclusief een drankje.

Alain, een glansrol van Matteo Simoni, voedt zijn elfjarige dove zoon Milano (Basil Wheatley) alleen op en wil hem een beter leven geven dan hijzelf heeft gehad. Ondanks de beste bedoelingen worden zijn onmacht en falen zichtbaar. De vader-zoonrelatie komt onder druk te staan, wanneer Milano zijn biologische moeder wil ontmoeten. De Gentse scenariste-cineaste Christina Vandekerckhove is vooral gekend voor haar intieme portretten met diep menselijke inslag. Met haar typische observerende en poëtische stijl richt Vandekerckhove zich voornamelijk op onderwerpen die raken aan thema’s als familie en identiteit. In 2017 brak ze door met Rabot, een sterke en veelgeprezen documentaire, waarin ze op ingetogen manier het leven documenteert in de beruchte Gentse Rabotwijk. Milano is haar eerste langspeelfilm.

Deze film wordt vertoond onder de noemer Cinématinee en maakt deel uit van het cultuuraanbod voor senioren. Voor een zitje betaal je 8 euro, inclusief een drankje.

Eén van de parels in het Belgische muzieklandschap is ongetwijfeld Marble Sounds. De groep rond Pieter Van Dessel heeft zes albums op de teller staan en maakt al 18 jaar melancholische, meeslepende muziek. Met Leave A Light On scoorde Van Dessel in 2013 al een regelrechte belpop classic en sindsdien is hij zichzelf muzikaal blijven uitdagen. Het vijfde album Marble Sounds, dat uitkwam in najaar 2022, stond symbool voor het nieuwe, frisse geluid van de band. HUMO gaf het album een uitzonderlijk maximum van vijf sterren, terwijl Radio 1 het tot Album van de Week bekroonde. De Standaard voegde de plaat toe aan de lijst van 20 beste albums van 2022. Singles Quiet, Never Leave My Heart, Axolotl, The Ever After en Soon It’ll Make Us Laugh werden door de radio opgepikt. Quiet kwam zelfs op de soundtrack van het derde seizoen van Undercover met Tom Waes terecht. Op de nieuwe zesde plaat Core Memory ruimen piano en strijkers plaats voor een vollere, haast elektronische en pure popsound met synths, waar de geest van Giorgio Moroder in rondwaart. Core Memory werd overladen met positieve reviews. Tijdens deze show komen de nieuwe nummers aan bod, aangevuld met songs uit het rijke repertoire dat Marble Sounds opbouwde tijdens de laatste 15 jaar. Marble Sounds, eindelijk te horen in CC Maasmechelen! Pieter Van Dessel: zang, piano, gitaar - Renée Sys: zang, vibrafoon - Gianni Marzo: gitaar, zang - Brecht Plasschaert: toetsen - Gerd Van Mulders: bas, bugel - Mattijs Vanderleen: drums foto: Johannes Vande Voorde

Misschien heb je nog nooit van Jan Linssen gehoord, maar wij zijn er zeker van dat je al eens om zijn grappen hebt gelachen! Als tekstschrijver voor populaire radio- en tv-programma’s als De Rechtvaardige Rechters (Radio 2), De Weekwatchers (Radio 2) en Taboe (VRT 1), heeft Jan al heel wat humor in de Vlaamse huiskamers geïntroduceerd. Elk jaar draagt hij ook zijn steentje bij aan de veelgeprezen eindejaarsconferences van Kamal Kharmach. In een maatschappij waarin iedereen zichzelf is, loopt één soort man wat verloren: de ideale schoonzoon. Hij die leeft en denkt en voelt zoals hij is opgevoed door zijn katholiek geïnspireerde ouders. Hij die zorgend is voor zijn vrouw en kinderen. Hij die zelfs stiekem zijn schoonmoeder leuk vindt en zichzelf soms te veel wegcijfert, maar af en toe het onbedwingbare gevoel heeft om de rebel uit te hangen. Al weet hij niet hoe. En wat gaat zijn vrouw daarvan zeggen? Dat is Jan Modaal, beter nog, dat is Jan Linssen. In Sloef! onthult Jan Linssen hoe het leven is en hoe het anders kan zijn. Hoe de rebel in hem opstaat en iedereen eens goed laat weten wat hij ervan denkt. Als zijn vrouw dat oké vindt, tenminste. Geen Taxi Papa meer, geen warmtebron meer voor de koude voeten van zijn vrouw. Jan breekt uit! spel, tekst en concept: Jan Linssen

Hoe vaak zie je dingen waarvan je denkt: ‘Amai, dat is belachelijk!’? Kleren die je beter niet draagt op de dag dat het huisvuil wordt opgehaald. Kapsels en snorren die je in de jaren ‘80 enkel op een voetbalveld zag. De favoriete muziek van je buurman en het volume waarop hij het afspeelt: belachelijk luid! De kleur van zijn auto: oranje. De standbeelden in zijn voortuin: kabouters. Die keuzes van andere mensen? Belachelijk! Ik daarentegen heb altijd een goede smaak gehad. Ik maak nooit een foute keuze. Ik kan mij geen enkel moment in mijn leven herinneren waarvoor ik mij schaam. Geen foute keuzes qua kleren of kapsels, zéker niet in mijn puberteit. Geen zielig, aanstellerig gedrag om een vrouw te versieren. Geen leugens over boeken die ik zogezegd heb gelezen om ‘interessante mensen’ te imponeren. Ik ben nooit belachelijk! Denk ik. Henk Rijckaert was in 2023 nog te zien in onze schouwburg met De fun, de hits!. Hij mag zichzelf intussen rekenen tot de club van absolute smaakmakers in de Vlaamse comedyscene. Voor deze show geldt een minimumleeftijd van 16 jaar. spel, tekst en concept: Henk Rijckaert - foto: KREW Collective

Chantal Acda met herkenbare, oprechte songs én haar karakteristieke, breekbare stem heeft haar eigen plek veroverd in de muziekwereld. In 2024 gooide ze haar manier van schrijven om en creëerde een nieuw album met de band waarmee ze al meer dan tien jaar tourt - muzikanten die elkaar door en door kennen en vertrouwen. Vroeger was ze de enige schrijver in de band, nu wil ze dat haar muziek de muzikale instincten van elk bandlid reflecteert, als een echt collaboratief werk. ‘Voor de eerste keer zijn de teksten geïnspireerd door verhalen die niet de mijne zijn. Ze zijn universeel, maar geconnecteerd met de verhalen die de bandleden me aanreikten. Het is als een boek dat we allemaal samen schreven’, zegt Chantal Acda over dit creatieproces. Ze verkent met de Chantal Acda-Band een geluid dat heviger en meer poppy is dan voordien, maar ook deze muziek zit vol emoties, creativiteit en de introspectie die we van haar gewoon zijn. Het album The Whale werd geproduceerd door Chris Eckman (van The Walkabouts) en wordt uitgebracht in het najaar van 2025 door Starman Records. Chantal Acda: zang, saz, gitaar - Alan Gevaert: bas - Eric Thielemans: drums - Niels van Heertum: euphonium, toetsen - Gaetan Vandewoude: gitaar - foto: Jürgen Augusteyns

Ben ik jarig? Morgen. Morgen? Morgen.  Wanneer is morgen? Morgen is één keer slapen. Morgen is 1 keer slapen is de hartverwarmende eersteling van het kleutergezelschap Klein Drama, over nog nét geen 4 zijn … maar wel bijna! Over een cadeau dat nog niet open mag ... maar wel bijna! Klein Drama is het spiksplinternieuwe gezelschap van Katrien De Bruycker en Raf Walschaerts. Zij was eerder artistiek leider en zoveel meer bij kindertheater 4Hoog. Hij is die ene broer van Kommil Foo, maar daarnaast ook schrijver en regisseur van heerlijke kindertheatervoorstellingen. Hun passie bracht hen samen. Dat leidde eerst tot een huwelijk en vervolgens tot Klein Drama.

spel: Elena Peeters - tekst en regie: Katrien De Bruycker en Raf Walschaerts - muziek: Helder Deploige - kostuums: Nushi Lambreva - tekenwerk: Miep Embrechts - decor: Erwin Van de Put, Fien Neyt, Bart Embrechts - licht: Koen Bellens - advies poppenspel: Joost Van den Branden - productie: Fien Neyt - techniek: Bart De Koster en Bert De Meulenaere - foto: Olympe Tits

Lodewijk was een waggelaar, een twijfelaar, een niet-weten-wat-doeneraar. Links of rechts, links of rechts, links of rechts, zo ging hij bijna altijd rechtdoor. Ja of nee, ja of nee, ja of nee, zo zei hij bijna altijd misschien. Goed of fout, goed of fout, goed of fout, zo durfde hij bijna nooit iets te doen. Soms is het in het leven gemakkelijker om met de stroom mee te gaan. Lodewijk doet dat niet. Hij volgt zijn eigen logica: een pinguïn is een vogel. En vogels kunnen vliegen. Dus ik kan vliegen. En plots krijgt die ene kleine pinguïn te kampen met voor- en tegenstanders. Zelfs koningspinguïn Frederik de Derde, de koning der koningspinguïns, krijgt interesse voor deze vreemde pinguïn in de bijt … Lodewijk, de Koningspinguïn is een muzikale vertelling van Dimitri Leue en Benjamin Boutreur. Een verhaal dat zich afspeelt in het koudste zuiden, het zuidste kouden. Een sprookje dat schuurt. Een zoektocht naar vrijheid. Een waggelreis tussen droom en daad. Een voorstelling tussen tekst en muziek. Een tijdloos verhaal van meer dan 20 jaar oud, wegens toenmalig overdonderd succes, nog éénmaal hernomen.

tekst, spel, regie: Dimitri Leue - muziek, compositie: Benjamin Boutreur - muziek: Antoon Offeciers, Steven Van Gool - kostuumontwerp: Sabien Clement - foto: Peter Claeys

Een magische filmervaring, perfect voor het hele gezin! Een katje ontwaakt in een wereld overspoeld met water. Er is geen mens meer te bekennen. Op een kleine boot moet het zijn waterangst bedwingen en leren opschieten met andere dieren. Samen proberen de dieren verschillen te overwinnen en zich aan te passen aan een nieuwe, onbekende wereld. Kan je 85 minuten lang meeleven met een jonge kat, die in een door mensen verlaten wereld een gigantische overstroming moet zien te overleven? Absoluut! is het overtuigende antwoord bij deze volstrekt unieke animatiefilm met adembenemend mooie natuurbeelden en levensecht bewegende dieren. Flow is een magische ervaring (en niet enkel voor kattenliefhebbers), een spannend, woordeloos verhaal over vriendschap, diversiteit en natuur, die je op groot scherm moet beleven. De film werd zeer terecht bekroond met de Oscar voor Beste Animatiefilm.

Hoe bepalend is een lijst voor een schilderij? Wat als je de lijst weghaalt? Of omgekeerd: wat als je het kunstwerk weghaalt en enkel naar de lijst kijkt? Frames onderzoekt deze relatie tussen lijst en kunst en plaatst de fysieke lichaamskunst in fascinerende beeldkaders of frames. Vier performers focussen op lichaamskunst in haar meest pure vorm. Zorgvuldig bouwen ze aan steeds veranderende lichaamssculpturen. Lichamen verstrengelen, hangen aan en klimmen op kaders, wandelen ondersteboven en tarten de zwaartekracht. Elke beweging is een continue zoektocht naar balans, waarbij samenwerking en lichaamscontrole centraal staan. De toeschouwer bekijkt deze performance van verschillende kanten. Perspectieven kantelen, fysieke logica lijkt te verdwijnen. Frames nodigt uit op een parcours langs choreografische installaties, die kunst en kijkperspectieven uitdagen en vermengen tot fysieke poëzie. Alexander Vantournhout zoekt naar fysieke extremen op het snijvlak tussen dans en circus. Hij studeerde aan P.A.R.T.S.-dans en aan ESAC (circusschool in Brussel) en creëerde een impressionant oeuvre aan acrobatische dansvoorstellingen

van en met: Chia-Hung Chung, Axel Guérin, Emmi Väisänen en Alexander Vantournhout - concept en choreografie: Alexander Vantournhout - dramaturgie: Sébastien Hendrickx en Rudi Laermans - kostuums: Patty Eggerickx en Coline Paquet - constructies: Willy Cauwelier, Bram Dobbelaere - foto: Bart Grietens - productie: Not Standing - met de steun van de Tax Shelter van de Belgische Federale Overheid, via Flanders Tax Shelter

Hoe bepalend is een lijst voor een schilderij? Wat als je de lijst weghaalt? Of omgekeerd: wat als je het kunstwerk weghaalt en enkel naar de lijst kijkt? Frames onderzoekt deze relatie tussen lijst en kunst en plaatst de fysieke lichaamskunst in fascinerende beeldkaders of frames. Vier performers focussen op lichaamskunst in haar meest pure vorm. Zorgvuldig bouwen ze aan steeds veranderende lichaamssculpturen. Lichamen verstrengelen, hangen aan en klimmen op kaders, wandelen ondersteboven en tarten de zwaartekracht. Elke beweging is een continue zoektocht naar balans, waarbij samenwerking en lichaamscontrole centraal staan. De toeschouwer bekijkt deze performance van verschillende kanten. Perspectieven kantelen, fysieke logica lijkt te verdwijnen. Frames nodigt uit op een parcours langs choreografische installaties, die kunst en kijkperspectieven uitdagen en vermengen tot fysieke poëzie. Alexander Vantournhout zoekt naar fysieke extremen op het snijvlak tussen dans en circus. Hij studeerde aan P.A.R.T.S.-dans en aan ESAC (circusschool in Brussel) en creëerde een impressionant oeuvre aan acrobatische dansvoorstellingen.

van en met: Chia-Hung Chung, Axel Guérin, Emmi Väisänen en Alexander Vantournhout - concept en choreografie: Alexander Vantournhout - dramaturgie: Sébastien Hendrickx en Rudi Laermans - kostuums: Patty Eggerickx en Coline Paquet - constructies: Willy Cauwelier, Bram Dobbelaere - foto: Bart Grietens - productie: Not Standing - met de steun van de Tax Shelter van de Belgische Federale Overheid, via Flanders Tax Shelter

Woede is een duale kracht, enerzijds destructief en ontwrichtend, anderzijds een katalysator voor verandering, een antwoord op onevenwicht. In de solo Tempest put Lisbeth Gruwez inspiratie uit de vechtkunst van de martial arts om rauwe energie te kanaliseren naar gerichte kracht. Een lichaam beweegt heen en weer tussen chaotische, scherpe uitbarstingen en een kern die stil en helder standhoudt. Tempest onderzoekt hoe een poreus lichaam de storm verwelkomt en zijn kracht omarmt zonder weerstand te bieden. Het is een dans in het oog van de storm, een dans die een oog in de storm opent: één enkel, gloeiend punt. Lisbeth Gruwez startte als danseres bij Wim Vandekeybus en danste bij o.a. Sidi Larbi Cherkaoui. Samen met muzikant-componist Maarten Van Cauwenberghe richtte ze Voetvolk op. Hun voorstellingen reisden de wereld rond en werden geselecteerd voor festivals van o.m. Avignon, Julidans, Dance Umbrella en de Biënnale van Venetië. Lisbeth Gruwez grossiert in eruptieve choreografieën, waaraan ze haar stalen reputatie te danken heeft (Peter Verhelst noemde Gruwez ooit een ‘atoombom’). We kijken uit naar Tempest!

choreografie en performance: Lisbeth Gruwez - concept: Voetvolk / Lisbeth Gruwez en Maarten Van Cauwenberghe - muziek: Maarten Van Cauwenberghe - lichtontwerp: Jan Maertens - decorontwerp: ruimtevaarders - coproductie: POLE SUD, Theater im Pumpenhaus, Dans in Brugge, MA scène nationale - Pays de Montbéliard - met de steun van de Vlaamse Gemeenschap en het tax shelter van de Belgische federale overheid via Mohow - foto: Danny Willems

Het jonge Nederlandse Animato Kwartet maakt voor het eerst zijn opwachting in onze kamermuziekreeks. Dit veelbelovende ensemble staat bekend om zijn intense, expressieve spel en zijn podiumuitstraling die van elke uitvoering een belevenis maakt. In 2023 werd het kwartet bekroond met de prestigieuze Kersjes Prijs, de belangrijkste Nederlandse onderscheiding voor kamermuziek, waarmee het zich definitief op de kaart zette als één van de meest beloftevolle kwartetten van dit moment. In 2025 neemt Animato deel aan de 11de editie van de prestigieuze Bordeaux Strijkkwartetwedstrijd, een competitie die in het verleden grote kwartetten als Ebène en Modigliani voortbracht. Voor zijn debuut in Maasmechelen brengt Animato een meeslepend programma: de verfijnde Zes Bagatellen van Webern, Mozarts sprankelende Strijkkwartet nr. 22, en Schuberts majestueuze Strijkkwartet nr. 15. Een niet te missen concert, waarin jong talent en tijdloze muziek samenkomen! Inga Våga Gaustad: viool - Tim Brackman: viool - Elisa Karen Tavenier: altviool - Pieter de Koe: cello - foto: Clara Evens

Anima Eterna Brugge neemt ons dit seizoen mee op ontdekkingsreis doorheen het Amerikaanse muzikale erfgoed. In de eerste helft van de 20ste eeuw werden aan de andere kant van de Atlantische Oceaan de fundamenten gelegd van de muziek die we vandaag kennen. In dit bijzondere programma duikt Anima Eterna in het Amerikaanse repertoire van de jaren 1930 en ’40. Anima Insight legt de verhalen achter de partituur, tussen de noten en onder de klanken bloot. Centraal in het concert staat de originele versie van Aaron Coplands ballet Appalachian Spring, geschreven in 1944 voor 13 instrumenten en gecreëerd door de legendarische choreografe Martha Graham. Daarnaast wordt het wereldberoemde Adagio for Strings van Samuel Barber voor het eerst uitgevoerd op historische strijkinstrumenten, wat zorgt voor een unieke klankervaring. Tot slot brengt Anima Eterna het kwintet van Florence Price, een Afro-Amerikaanse componiste, wier werk de laatste jaren opnieuw de aandacht krijgt die het verdient. Dit concert is niet alleen een muzikale reis, maar ook een ontdekkingsworkshop, waarin Anima Eterna zijn expertise in historische uitvoeringspraktijk combineert met een verfrissende kijk op de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Anima Eterna (precieze bezetting wordt later bekendgemaakt) - foto: Koen Broos